"Het is toch mijn eigen lichaam!"

Nee, het is niet alleen maar jouw eigen lichaam. Jouw lichaam vertegenwoordigt ook je voorouderlijn en de toekomst van je eigen nakomelingen.

Het is heel gewoon om in het onderwijs tijdens voorlichting- programma's tegen tieners te zeggen, dat niemand het recht heeft om hen te vertellen wat ze met hun eigen lichaam moeten doen, en dat niemand het recht heeft om je te dwingen iets te doen wat je zelf niet wilt.

Als tieners besluiten dat ze toe zijn aan seks, dan is het dus logisch dat ze vinden dat niemand het recht heeft om hen te zeggen dat ze geen seks moeten hebben (zolang ze het maar 'veilig' doen). Dit zouden we de "eigen onfeilbaarheid" kunnen noemen. Als een individu zelf een besluit neemt, dan heeft niemand het recht (zo wordt ons verteld) om hierbij vragen te stellen.

De leuze "Het is toch mijn eigen lichaam" is een halve leugen en een halve waarheid. Jawel, een ieder van ons heeft het recht (of de verplichting) om ongewenste toenadering af te wijzen. Maar dat heeft niet veel om het lijf, als zich dit allemaal afspeelt binnen de sfeer van persoonlijke voorkeur, als zou het hier gaan om een keus te maken tussen verschillende soorten ijs.

Is het niet erg riskant om seksuele voorlichting aan tieners te baseren op persoonlijke voorkeur? In een hartstochtelijk moment, als het verstand en het gevoel van iemand heen en weer schommelt tussen een duidelijk geplande toekomst en een hartstochtelijk verlangen naar liefde en intimiteit, dan is het wellicht niet zo duidelijk meer wat "mijn eigen lichaam" wil. Zijn we niet verplicht om tieners meer te geven dan zo'n gemakkelijke en oppervlakkige halve waarheid?

Als ik een niet-gebonden seksuele relatie heb en besmet raak met chlamydia, herpes genitalis, of genitale wratten, heeft dat dan alleen maar gevolgen voor mijzelf? Als ik vanwege chlamydia onvruchtbaar wordt en geen kinderen kan krijgen, dan zijn er heel wat meer levens bij betrokken dan alleen mijn eigen leven. Als ik een kind krijg dat met AIDS geboren wordt en dat wees wordt vanwege mijn vroegtijdig overlijden dan hebben mijn daden wel degelijk gevolgen gehad voor dat kind en voor een heleboel andere mensen.

Vinden we dat mensen het absolute recht hebben om met hun lichaam te doen wat ze zelf willen? Hoe zit dat dan, als iemand zegt: "Ik heb besloten om heroïne te gebruiken. Het is mijn lichaam. Jij lijdt daar niets onder." Onze samenleving weet heel goed dat door individueel seksueel gedrag, alcohol en druggebruik wel degelijk veel mensen beïnvloed worden, en niet alleen maar het individu, en dat er daarom wetten worden aangenomen om het "individuele" gedrag te reguleren.

Wie is dan eigenaar van "mijn lichaam"? Mijn leven, verstand en lichaam zijn het resultaat van ontelbare generaties, waaronder ook mijn ouders en grootouders, en het is verbonden met een groot aantal familieleden zoals tantes, ooms, neven en nichten, en hopelijk met kinderen, kleinkinderen en achter-kleinkinderen. Wat "ik" doe tijdens mijn leven geeft hen vreugde of verdriet, trots of schaamte. Is een ieder van ons niet de vrucht van een voorouderlijn en een familiegeschiedenis en het beginpunt van toekomstige generaties? Verdienen zij niet meer respect dan slechts "het is toch mijn eigen lichaam"?

Als we seksueel intiem zijn met iemand, dan verbinden we potentiëel onze voorouderlijn en nakomelingen met die van die persoon. Daarom is een seksuele relatie nooit alleen maar een persoonlijke daad.

We moeten onszelf afvragen of we willen dat die persoon, waartoe we ons aangetrokken voelen, een permanent deel zal worden van onze voorouderlijn en nakomelingen.

We moeten de "fast food" visie van menselijke relaties, waar partners naar willekeur gebruikt en gedumpt worden, achter ons laten. In werkelijkheid is zo'n visie een zelfvernietigende illusie.

Nee, het is niet alleen maar jouw eigen lichaam. Jouw lichaam vertegenwoordigt ook je voorouderlijn en de toekomst van je eigen nakomelingen. Snap je?

Welkom